Instrumento do día

Buguina, bucina

Trátase de instrumentos compostos por un cono máis ou menos pronunciado, duns 40-50 cm de lonxitude, aberto polos dous extremos. No máis estreito deles levan unha embocadura onde se poden apoiar os beizos. Facéndoos vibrar o instrumento emite un son forte, penetrante e profundo. Non levan furados dixitais e polo tanto emiten un único son. O corpo destes instrumentos aparece en Galicia fabricado normalmente de barro cocido, como os que se fan aínda hoxe nos obradoiros de olería de Buño; a súa forma pode ser recta ou co tubo máis ou menos curvado imitando a unha especie de corneta 1.

Santa Cristina de Barros

de Barros Santa Cristina,

tamén de barro está feita

a miña corna-buguina

[IMLTG, 156]

Nos dicionarios galegos a voz buguina dáse como sinónimo de bucina e esta aparece como instrumento de sinalización xa desde os escritos de Sarmiento (1745-1770): “Es la bucina o caracola con que se llama y se vocea”. No dicionario da Academia (1913-1928) explícase que a voz pode facer referencia a varios tipos de aerófonos: “Bocina. Instrumento músico de boca, hueco y curvo, parecido a la trompeta. -”Et mandaron logo … Ler máis

Ver notas
  1. [1] Este tipo de buguinas de barro documéntase xa en Numancia en tempos da ocupación romana.

Unha versión interactiva do libro

Este web é a versión interactiva do libro Os instrumentos musicais na tradición galega de Pablo Carpintero Arias [ fb ] e publicado orixinalmente en papel pola Difusora de Letras, Artes e Ideas. Esta versión interactiva, promovida polo Arquivo Sonoro de Galicia do Consello da Cultura Galega, explota as capacidades multimedia e de organización de Internet para difundir universalmente o acervo musical da cultura galega. Ler máis

Máis contidos da edición impresa: Prólogo, Proemio, Agradecementos


Patrocinadores e colaboradores